متواریک چو دانه نظر می کنی ز دام

کز بهر صید تار به گردش تنیده ای

وی خالک سیاه تو هم زان شکنج زلف

بنمای رخ که شبروکی شوخ دیده ای

در انتظار صید شکار رمیده ای

مانند زاغ بچه نارسته پر و بال

تن گرد کرده در دل مادر طپیده ای