تن گرد کرده در دل مادر طپیده ای

متواریک چو دانه نظر می کنی ز دام

در انتظار صید شکار رمیده ای

مانند زاغ بچه نارسته پر و بال

دزدیده ای دل من و از دیده گشته دور

در زیر پرده پرده مردم دریده ای

دزد دل منی ز چه جان بخشمت به مزد