جز خویش دزد مزدستان هیچ دیده ای

دزدیده ای دل من و از دیده گشته دور

در زیر پرده پرده مردم دریده ای

دزد دل منی ز چه جان بخشمت به مزد

تاریک و روشنست ز تو چشم من ازانک

چون مردمک ز ظلمت و نور آفریده ای

گر خود سواد مردم چشم منی چرا