او ز موزونی چو طبع من قدی دارد بلند

صدهزاران بوسه گر خواهی دهد بی ترس و بیم

نفس او در باده خوردن تاهمی بینی عجول

طبع او در بوسه دادن تا همی خواهی حلیم

من ز محنت چون سرین او دلی دارم دو نیم

پرشکن گردد دلم چون حلقهای زلف او

بر شکنج زلف او هرگه که می غلتد نسیم