پرشکن گردد دلم چون حلقهای زلف او

طبع او در بوسه دادن تا همی خواهی حلیم

او ز موزونی چو طبع من قدی دارد بلند

من ز محنت چون سرین او دلی دارم دو نیم

بر شکنج زلف او هرگه که می غلتد نسیم

راستی را منکرم تا دیدم آن گیسوی کج

عافیت را دشمنم تا دیدم آن چشم سقیم