من ز محنت چون سرین او دلی دارم دو نیم

نفس او در باده خوردن تاهمی بینی عجول

طبع او در بوسه دادن تا همی خواهی حلیم

او ز موزونی چو طبع من قدی دارد بلند

پرشکن گردد دلم چون حلقهای زلف او

بر شکنج زلف او هرگه که می غلتد نسیم

راستی را منکرم تا دیدم آن گیسوی کج