در کمند زلف او هرکس به بند افتاد رست

گه بناگوشش ببویم چون کند از بوسه منع

گه در آغوشش بگیرم چون شو د از باده مست

در قمار عشق او هرکس دل و جان باخت برد

باجمال روشن اوقرص خورشیدست تار

با سرین فربه او کوه البرزست پست

چشم من با سوزن مژگان بروی خویش دوخت