چشم من با سوزن مژگان بروی خویش دوخت

در کمند زلف او هرکس به بند افتاد رست

باجمال روشن اوقرص خورشیدست تار

با سرین فربه او کوه البرزست پست

پای من با رشه گیسو به کوی خویش بست

نرم نرمک بوسه ای داد و دلم از دست برد

اندک اندک عشوه یی کرد و تنم از جور خست