باجمال روشن اوقرص خورشیدست تار

گه در آغوشش بگیرم چون شو د از باده مست

در قمار عشق او هرکس دل و جان باخت برد

در کمند زلف او هرکس به بند افتاد رست

با سرین فربه او کوه البرزست پست

چشم من با سوزن مژگان بروی خویش دوخت

پای من با رشه گیسو به کوی خویش بست