مدتی کردم کمین تا ساقش آوردم به چنگ

کان بلی گفتن فراموشش نگشتست از الست

گوی سیمابست پنداری سربنش کز نشاط

یک نفس آسوده بریک جای نتواند نشست

لیک چون ماهی به چنگم دیرآمد زود جست

دوش گفتم بوسه ای ده لب به شیرینی گشو د

کز پی یک بوسه نتوان لب ز مدح شاه بست