کان بلی گفتن فراموشش نگشتست از الست

گنج وصل خویش را ازکس نمی دارد دریغ

فاش می گوید دل خلق خدا نتوان شکست

هرچه زو خواهی بلی گوید بنازم حفظ او

گوی سیمابست پنداری سربنش کز نشاط

یک نفس آسوده بریک جای نتواند نشست

مدتی کردم کمین تا ساقش آوردم به چنگ