ای که بلبل نام داری پندی از من می نیوش

یاد دارم کز شبستان دی چو در بستان شدم

مرغکان باغ را آمد ندایی از سروش

گفت کای مرغان بستان خاصه ای مشتاق گل

در ثنای شاه قاآنی اگرگویا شود

مصلحت را بهتر آ ن باشدکه بنشینی خموش

شاه دین پرور که شرع مصطفی منهاج اوست