گفت کای مرغان بستان خاصه ای مشتاق گل

رغم عهدی کز ریا سجاده می بردم به دوش

یاد دارم کز شبستان دی چو در بستان شدم

مرغکان باغ را آمد ندایی از سروش

ای که بلبل نام داری پندی از من می نیوش

در ثنای شاه قاآنی اگرگویا شود

مصلحت را بهتر آ ن باشدکه بنشینی خموش