رغم عهدی کز ریا سجاده می بردم به دوش

با لبت محمو د مردم را به می حاجت نماند

خیز و لب بگشای تا دکان ببندد می فروش

خواهم از مستی که چون سجاده بر دوشم نهند

یاد دارم کز شبستان دی چو در بستان شدم

مرغکان باغ را آمد ندایی از سروش

گفت کای مرغان بستان خاصه ای مشتاق گل