در دو چشمم غیر تاریکی نیاید هیچ شی

نبشکرقسمت به رخسار من و لعل توکرد

برلب تو طعم شکر بر رخ من رنگ نی

شام زلفت بس که در چشمم جهان تاریک کرد

قدر ابروی تو زان خال سیه بشناختم

آری آری قبله را مردم شناسند از جدی

چندگویی کایمت وقتی که کام دل دهم