چندگویی کایمت وقتی که کام دل دهم

در دو چشمم غیر تاریکی نیاید هیچ شی

قدر ابروی تو زان خال سیه بشناختم

آری آری قبله را مردم شناسند از جدی

خون شد از حسرت دلم آن کام کو آن وقت کی

خرمست اینک جهان جام ار کشی بشتاب هان

خلوتست اینک سرا کام ار دهی وقتست هی