خون شد از حسرت دلم آن کام کو آن وقت کی

قدر ابروی تو زان خال سیه بشناختم

آری آری قبله را مردم شناسند از جدی

چندگویی کایمت وقتی که کام دل دهم

خرمست اینک جهان جام ار کشی بشتاب هان

خلوتست اینک سرا کام ار دهی وقتست هی

چند در قاقم خزی و انگشت از سرما گزی