تو به آتش سوزان در چون هندوی بیجانی

چون زنگیکی عریان زانو به زنخ برده

در تابش مهر اندر بنشسته و عریانی

هندو چو سپارد جان در آذرش اندازند

افعی زده را مانی از بس که به خود پیچی

با آنکه تو خود از شکل چون افعی پیچانی

افعی به بهار اندر از خاک برآرد سر