با آنکه تو خود از شکل چون افعی پیچانی

هندو چو سپارد جان در آذرش اندازند

تو به آتش سوزان در چون هندوی بیجانی

افعی زده را مانی از بس که به خود پیچی

افعی به بهار اندر از خاک برآرد سر

زآن چهر بهار آیین زین روی گرایانی

بسیار به شب کژدم از لانه برون آید