زآن چهر بهار آیین زین روی گرایانی

افعی زده را مانی از بس که به خود پیچی

با آنکه تو خود از شکل چون افعی پیچانی

افعی به بهار اندر از خاک برآرد سر

بسیار به شب کژدم از لانه برون آید

تو کژدمی و پیوست در روز نمایانی

آن چهره بدین خوبی آشوب جهانستی