بیناست خرد لیکن در عشق توکورست

جعد تو کمندست نه بندست نه رشته است

روی تو رسیدست به سرحد نکویی

نی نی که از آن حد قدمی چندگذشته است

زیباست بهشت اما با حس تو زشتست

زلفین توگر تیره نماید عجبی نیست

کز تابش خورشید جمال تو برشته است