جعد تو کمندست نه بندست نه رشته است

در طینت تو کرده خدا دل عوض گل

وانگه به دل آب به مهتاب سرشته اس

زلف تو عبیرست نه عودست نه دودست

روی تو رسیدست به سرحد نکویی

نی نی که از آن حد قدمی چندگذشته است

بیناست خرد لیکن در عشق توکورست