وانگه به دل آب به مهتاب سرشته اس

روی تو بهارست نگارا نه بهشتست

همشیره حورست نه فرزند فرشته است

در طینت تو کرده خدا دل عوض گل

زلف تو عبیرست نه عودست نه دودست

جعد تو کمندست نه بندست نه رشته است

روی تو رسیدست به سرحد نکویی