زلف تو عبیرست نه عودست نه دودست

همشیره حورست نه فرزند فرشته است

در طینت تو کرده خدا دل عوض گل

وانگه به دل آب به مهتاب سرشته اس

جعد تو کمندست نه بندست نه رشته است

روی تو رسیدست به سرحد نکویی

نی نی که از آن حد قدمی چندگذشته است