در طینت تو کرده خدا دل عوض گل

وز حکم ملک ملک سلیمانش مسخر

روی تو بهارست نگارا نه بهشتست

همشیره حورست نه فرزند فرشته است

وانگه به دل آب به مهتاب سرشته اس

زلف تو عبیرست نه عودست نه دودست

جعد تو کمندست نه بندست نه رشته است