آویخته دارد ز بر چاه زنخدان

سروی تو و غیر از تو از آن چهره رنگین

بر سرو ندیدم که کسی بست گلستان

زلف تو کمندست و دو صد یوسف دل را

بر یاد لب لعل تو ای گفت تو لولو

تا کی همی از جزع فرو ریزم مرجان

در خوبی تو نقصان یک موی نبینم