بر یاد لب لعل تو ای گفت تو لولو

بر سرو ندیدم که کسی بست گلستان

زلف تو کمندست و دو صد یوسف دل را

آویخته دارد ز بر چاه زنخدان

تا کی همی از جزع فرو ریزم مرجان

در خوبی تو نقصان یک موی نبینم

اینست که با مهر کست روی نبینم