هرگه به رخ آرایی آن زلف چو جوشن

ای فتنه عالم چه بلایی تو که شهری

گشت از تو ندیم ندم و همدم شیون

از جوشن جان درگذرد تیر نگاهت

از دوستیت آنچه به من آمده هرگز

نامد به فرامرز یل ازکینه بهمن

پیدا ز عذار تو بود لاله به خروار