پیدا ز عذار تو بود لاله به خروار

هرگه به رخ آرایی آن زلف چو جوشن

از دوستیت آنچه به من آمده هرگز

نامد به فرامرز یل ازکینه بهمن

پنهان ز بازار تو بود نقره به خرمن

از لاله تو رفته مرا خاری در پا

از نقره تو مانده مرا باری بر تن