از نقره تو مانده مرا باری بر تن

پیدا ز عذار تو بود لاله به خروار

پنهان ز بازار تو بود نقره به خرمن

از لاله تو رفته مرا خاری در پا

زین بار مرا کاسته چون که تن چون کوه

زان خار مرا آمده دل روزن روزن

باریک تر از رشته سوزن بود آن لب