باریک تر از رشته سوزن بود آن لب

از نقره تو مانده مرا باری بر تن

زین بار مرا کاسته چون که تن چون کوه

زان خار مرا آمده دل روزن روزن

سودای توام پیشه بود عشق توام فن

با اینهمه ام دیدن روی تو پری شان

با اینهمه ام جستن وصل تو پریون