زین بار مرا کاسته چون که تن چون کوه

پنهان ز بازار تو بود نقره به خرمن

از لاله تو رفته مرا خاری در پا

از نقره تو مانده مرا باری بر تن

زان خار مرا آمده دل روزن روزن

باریک تر از رشته سوزن بود آن لب

سودای توام پیشه بود عشق توام فن