زان خار مرا آمده دل روزن روزن

از لاله تو رفته مرا خاری در پا

از نقره تو مانده مرا باری بر تن

زین بار مرا کاسته چون که تن چون کوه

باریک تر از رشته سوزن بود آن لب

سودای توام پیشه بود عشق توام فن

با اینهمه ام دیدن روی تو پری شان