ز آن باده که تابنده تر از چهر ایازست

بیهوده حکیم این همه اصرار نفرمود

با دختر زر تا نبود کس را سودا

هیهات که برگیرد ازکار جهان سود

درده که شود عاقبت کارم محمود

مقصود من از باده تویی بو که به مستی

آورد توان بوسه زنم بر رخ مقصود