باریکتر از فکر خردمند میانت

بردی به فسون دل زکف عشق پرستان

دستان تو ای بس که بگویند به دستان

ای تنگتر از سینه عشاق دهانت

همسنگ قلل شد غمم از فکر سرینت

همراز عدم شد تنم از عشق دهانت

صد خار جفا در دلم از حسرت بشکست