همسنگ قلل شد غمم از فکر سرینت

دستان تو ای بس که بگویند به دستان

ای تنگتر از سینه عشاق دهانت

باریکتر از فکر خردمند میانت

همراز عدم شد تنم از عشق دهانت

صد خار جفا در دلم از حسرت بشکست

آن باغ که شد تعبیه بر سرو روانت