ناشده از لب فرو پیدا شود رنگش ز چشم

قالب خاکی چه باشد کاسمان می پرورد

باده گویی از دم روح القدس دارد نژاد

زانکه در تن دم به دم روح روان می پرورد

لاله ای بین کاو به نرگس ارغوان می پرورد

می شفیع ماست پنداری که با چندین گناه

در دل و جانمان بهشت جاودان می پرورد