لاله ای بین کاو به نرگس ارغوان می پرورد

باده گویی از دم روح القدس دارد نژاد

زانکه در تن دم به دم روح روان می پرورد

ناشده از لب فرو پیدا شود رنگش ز چشم

می شفیع ماست پنداری که با چندین گناه

در دل و جانمان بهشت جاودان می پرورد

همچو خم صاحبدلی باید که داند این سخن