می شفیع ماست پنداری که با چندین گناه

زانکه در تن دم به دم روح روان می پرورد

ناشده از لب فرو پیدا شود رنگش ز چشم

لاله ای بین کاو به نرگس ارغوان می پرورد

در دل و جانمان بهشت جاودان می پرورد

همچو خم صاحبدلی باید که داند این سخن

کانکه گل را گل کند دل را همان می پرورد