چنانکه بیند درویش گنج سلطان را

ز بهر آنکه مگر سینه اش نظاره کنم

به نوک ناخن کاویدم آن گریبان را

به زیر چشم سرین سپید او دیدم

سخن صریح بگویم دلم همی می خواست

که جان فداکنم و بوسم آن دو مرجان را

ولی دریغ که سیمین رخان غلام زرند