ولی دریغ که سیمین رخان غلام زرند

چنانکه بیند درویش گنج سلطان را

سخن صریح بگویم دلم همی می خواست

که جان فداکنم و بوسم آن دو مرجان را

رواج نیست به بازار حسنشان جان را

غرض غلام من آمد بشیروار ز راه

پی اشاره بهم زد ز دور مژگان را