رواج نیست به بازار حسنشان جان را

سخن صریح بگویم دلم همی می خواست

که جان فداکنم و بوسم آن دو مرجان را

ولی دریغ که سیمین رخان غلام زرند

غرض غلام من آمد بشیروار ز راه

پی اشاره بهم زد ز دور مژگان را

چه گفت گفت که قاآنیا بشارت ده