غرض غلام من آمد بشیروار ز راه

که جان فداکنم و بوسم آن دو مرجان را

ولی دریغ که سیمین رخان غلام زرند

رواج نیست به بازار حسنشان جان را

پی اشاره بهم زد ز دور مژگان را

چه گفت گفت که قاآنیا بشارت ده

که روزگار وفاکرد عهد و پیمان را