گر فی المثل ز من به تو آرند داوری

اینک گواه من سخن روح پرورم

کشتی فضلمی به محیط سخنوری

از عزم بادبانم و از حزم لنگرم

حالی مرا طلب که نپایند در برم

آری تویی به جاه سلیمان روزگار

اینان چو پشه اند و من آن تند صرصرم