اینان چو پشه اند و من آن تند صرصرم

گر فی المثل ز من به تو آرند داوری

حالی مرا طلب که نپایند در برم

آری تویی به جاه سلیمان روزگار

ایدون دو مدعاست مرا از جناب تو

کز شوق آن دو رقص کند جان به پیکرم

یا خدمتی خجسته بفرمای مر مرا