جون شوی در طی اسرار دو عالم گرم سیر

ناامید و بیکسم دست من و دامان تو

ای تو آن دریای بی پایان که در هم بشکند

نه سفینه آسمان را موج یک طوفان تو

خیره گردد طول و عرض هستی از جولان تو

آسمان آسیمه سر گردد به گرد خود هنوز

غالبا روزی قفایی خورده از دربان تو