نوبهار رحمتی زانرو که در وقت سخا

خیره گردد طول و عرض هستی از جولان تو

آسمان آسیمه سر گردد به گرد خود هنوز

غالبا روزی قفایی خورده از دربان تو

پر شود روی زمین از نعمت الوان تو

نعمت خاص خدایی بر خلایق از خدای

کیفر از یزدان برد هرکاو کند کفران تو