گریه شوق که گلخن شد ازو گلشن چشم

مشت سوزن به دلم زان مژه تا ریخته اند

گریه از پاره دل دوخته پیراهن چشم

از دلم تا به در دیده صد آتشکده ساخت

در تماشاگه حسن تو به هنگام نثار

سر به پیشانی خورشید زند خرمن چشم

عرفی امروز ببینم که بود بهر وداع