سر به پیشانی خورشید زند خرمن چشم

از دلم تا به در دیده صد آتشکده ساخت

گریه شوق که گلخن شد ازو گلشن چشم

در تماشاگه حسن تو به هنگام نثار

عرفی امروز ببینم که بود بهر وداع

گریه را دست در آغوش دل و گردن چشم