به امید چه پیشت درد دل بنیاد می کردم

چنان دوش از غمت مشتاق بودم بر هلاک خود

که تا صبح آرزوی تیشه فرهاد می کردم

نه تاثیر نفس بی عمر جاویدان نمی دانم

گشایم دام بر گنجشگ و شادم، باد آن همت

که گر سیمرغ می امد به دام، آزاد می کردم

چنان آماده عشقم که عشق ار ممتنع بودی